Panjo’s Pizza Parlor is de plaats die tijd vergat

NR web icon padding top&left 16

Dit maakt deel uit van onze serie die de favoriete buurtrestaurants van Amerika viert. We vroegen 80 van de meest interessante mensen die we kennen om de lokale plekken te onthullen waar ze het meest van houden.

Metaforisch gesproken staat Panjo’s Pizza Parlor op de hoek van dood en sterven. Aan de overkant van de straat is Toys “R” Us met een banner “Going Out of Business”; over een andere is een leegstaand winkelcentrum. De ruimte naast het restaurant is te huur, de uitgeholde schil van wat een RadioShack was geweest. En toch bloeit Panjo’s – een klein bedrijf dat eigendom is van een moeder en pop en acht dochters -.

Panjo’s werd in 1964 in Corpus Christi, Texas, opgericht en is een weinig verlicht en prachtig relikwie. Er zijn lange rijen met picknicktafel stoelen, alle banken en dikke lak, elke oppervlak salon bruin en gewreven tot een glanzende patina gedurende tientallen jaren dineren. De meeste muren zijn rood en wit sintelblok, hoewel men mosterdgeel is met “i LOVE my PANJOS!” (Sic) gespoten in hoge letters. Naast de toiletten is een kauwgomballenautomaat met snuisterijen en emblemen van een schrikaanjagende Jessica Simpson voor een kwartier. Het personeel – de meesten van hen dragen gebatikte Panjo’s T-shirts – kondigen bestellingen aan voor het ophalen via een oud geluidssysteem dat ervoor zorgt dat elk woord wazig en ver weg klinkt, alsof het een echo is van jaren daarvoor.

Panjo's pizza pizza 2
Foto door Jason Page

Klaar voor de oven.

Panjo’s is meestal luid, een feestelijke kakofonie. Of een groep heeft een hele rij tafels overgenomen voor verjaardagen, diploma-uitreikingen, verjaardagen en pensioneringen, of fans juichen voor een Texas-team dat op een van de twee televisies speelt. Tot zijn dood een paar jaar geleden hield Bubba the Pianist ‘honest to god’-weekend meezingen. Hij was een vaste waarde geweest bij Panjo’s sinds de Johnson-administratie. (Er was een kortstondige poging om een ​​andere muzikant na zijn dood binnen te halen, maar het personeel leerde snel dat Bubba onvervangbaar was.) Kinderen achtervolgen elkaar terwijl hun ouders kruiken bier bijvullen. Nerveuze tieners komen binnen op de eerste afspraakjes en kijken door het glas terwijl arbeiders in de keuken een mengsel van provolon en mozzarella kaas op pizza deeg sprenkelen. Jutters komen aan in tanktops en sandalen, slepen de geur van zout water en zonnebrandcrème in en halen gesprekken aan met mensen voor hen in de rij, veeboeren in zweetgekleurde Stetsons of bankiers met Rolexes. Iedereen eet van papieren borden.

Panjo's pizza sign
Foto door Jason Page

Bekijk dat sintelblok.

Zeer weinig mensen raken ooit de gelamineerde menu’s aan. Ze bestellen wat ze altijd hebben besteld, wat hun ouders hebben besteld, wat hun grootouders hebben gedaan. Omdat zoals bijna alles bij Panjo’s, het menu niet echt veranderd is in bijna 60 jaar: pizza, hamburgers en sandwiches, een paar salades, bier en frisdrank van de tap, zoete thee gemaakt die ochtend. Elke pizza wordt op bestelling gemaakt. De saus is dik en het personeel is verbluffend liberaal met broodbeleg. Panjo’s doet een diepe gerecht taart, maar wat klanten generaties lang trouw houdt, zijn de pizza’s met de dunne korst. Knapperig, romig, perfect. Het zit allemaal in de oven. Het zijn de originele Bakers Pride-modellen die in het restaurant waren toen het werd geopend – zware keramische leisteen en gas aangedreven. De maïsmeel-afgestoft korst heeft een extra crunch, een textuur die klanten nooit vergeten en nergens anders kunnen vinden.

Panjo's pizza oven
Foto door Jason Page

Het zit allemaal in de oven.

Dus je komt terug. Je komt je nerveuze eerste dates en luide afstudeerfeesten herinneren, om herinneringen op te halen met vrienden en familie, om een ​​glas te heffen naar Bubba en anderen die je kwijt bent sinds hun laatste bezoek. Je praat over je banen en gezondheid, je successen en worstelingen, de ontelbare manieren waarop de wereld buiten dit oude restaurant steeds minder herkenbaar lijkt. Maar in Panjo’s lijken dingen vertrouwd, veilig, goed. De saloon-bruine banken, de kauwgomballenmachine, de familie achter de toonbank zijn allemaal zoals je je herinnerde. En dus als je nummer wordt doorgebeld – een fuzzy speaker, in echo van jaren geleden – kun je geloven, al is het maar voor een moment, die tijd zal je ook sparen.

Bret Anthony Johnston is de directeur van het Michener Center for Writers en de auteur van de internationale bestseller Remember Me Like This.